Założenie Karłowa

Po rozpadzie państewka homolskiego, należące do niego tereny Gór Stołowych wraz z kilkoma starszymi osadami - Pasterką, Kreśną Studnią i Ostrą Górą odkupiła w roku 1601 od cesarza austriackiego Rudolfa II rada miejska i parafia miasta Radkowa. 

Próby zagospodarowania okolicy Szczelińca Wielkiego podejmowano już w końcu XVII wieku, o czym świadczyć może opowieść o wypalaniu lasu pod przyszłe uprawy, co spowodowało pożar i odsłonięcie Szczelińca.

Wieś Karłów i zarazem leśnictwo założono w roku 1730 nadając im nazwę Carolusberg. Śląsk i Kotlina Kłodzka należały w tym czasie do ziem korony czeskiej, które wchodziły w skład cesarstwa austriackiego. Według lokalnej tradycji nazwę miał nadać osobiście cesarz Karol VI (1711-1740) podczas wizyty w Karłowie. 

Przyczyn lokalizacji wsi w tym miejscu było kilka a najważniejsze z nich to dążenie do rozwoju sieci osadniczej, stworzenie miejsca zamieszkania dla służb leśnych, założenie osady etapowej na szlaku handlowym. Dokument lokacyjny mówił o wsi kameralnej o 12 parcelach, należącej do dóbr władcy, czyli jak byśmy dziś powiedzieli do skarbu państwa oraz wymienia założycieli – Eliasa Strauch, Eliasa Hanck, Siegmunda Hauck, Josepha Tantz z Radkowa oraz Georga Wichhahn ze Srebrnej Góry i Hansa Weltzel z Wojborza. 

W roku 1732 zanotowano, że we wsi osiadł sędzia. Okres zwolnienia osadników z danin (wolnizna) zakończył się w 1737 roku. Wybrano sołtysa (przewodniczył sądowi wiejskiemu, dbał o porządek i niezkłócanie spokoju we wsi) i dwóch ławników (dla tak zwanej jurysdykcji niespornej – zbywania i obciążania nieruchomości, rozgraniczania ich, dzielenia między spadkobierców, sporządzania testamentów), sporządzono także pieczęć wsi z wizerunkiem św. Michała Archanioła i nazwą Carolusberg. 

Zmiana przynależności państwowej

Po śmierci cesarza Karola VI (20.października 1740), w grudniu 1740 na Śląsk wkroczyły wojska króla pruskiego Fryderyka II, które w ciągu dwóch miesięcy  1741 roku, w tak zwanej pierwszej wojnie śląskiej, zajęły prawie cały Śląsk a później Hrabstwo Kłodzkie. 

Po przejęciu Śląska i ziemi kłodzkiej przez Prusaków Karłów przeszedł w posiadanie pruskiej kamery królewskiej. Trzy wojny śląskie między Austrią a Prusami charakteryzowały się częstymi zmianami losów wojennych i przynależności państwowej Śląska. 

Ostatecznie, po ostatniej z nich w 1763, większa część Śląska i Ziemia Kłodzka przypadły Prusom przy biernej postawie Rzeczypospolitej Polskiej. 

Dalszy rozwój wsi

Do roku 1747 zasiedlono wszystkie wyznaczone parcele osiedleńcze o łącznej powierzchni 8 sznurów leśnych. W tym samym roku w stromej dolinie potoków Pośnej i Koziego powstał Mały Karłów (Karłówek, Klein Carolusberg, Leyerdorfel, Malý Karlov), jako kolonia wsi Carolusberg.        

W sierpniu 1790 w Karłowie przebywał król pruski Fryderyk Wilhelm II, który wraz z oficerami oprowadzany był przez siedemnastoletniego Franza Pabla, późniejszego sołtysa. W tym czasie rozpoczęto przy pomocy saperów wytyczanie wejść na Szczeliniec Wielki, co przyczyniło się do późniejszego rozwoju turystyki Karłowie.

Wizytę królewską wspominano jeszcze w 1851 roku, kiedy rymopis Bogusz Zygmunt Stęczyński w poemacie „Śląsk i Sudety” tak komentował napis na skale Fotel Pradziadka: 

Fryderyk Wilhelm Drugi, król pruski z synami
Tu monarcha się pieścił tymi kamieniami
A dogadzając ciekawie swojemu zachceniu,
Wyszedł na wierzch, dziwiąc się temu przyrodzeniu.

Pieczęć Karłowa
Pieczęć Karłowa