Zagospodarowywanie Szczelińca Wielkiego

Uprzystępnienie Szczelińca początkowo związane było z celami strategicznymi króla pruskiego Fryderyka Wilhelma II wobec cesarstwa austriackiego i toczonymi przeciwko niemu wojnami już po zdobyciu Śląska i Ziemi Kłodzkiej. 

Wojny te nazywane kartoflanymi albo śliwkowymi (czes. bramborové nebo švestkové války - Prusacy atakowali zwykle jesienią, w porze wykopywania kartofli i zbiorów śliwek) spowodowały wzrost zainteresowania wykorzystaniem naturalnego ukształtowania terenu do celów wojskowych. 

W 1790 roku na pobliskiej górze Ptak zbudowano Fort Karola (Fort Carl, załoga: jeden podoficer, dwunastu żołnierzy i jedno działo) dla ochrony przejścia przez Lisią Przełęcz. W tym samym roku król pruski wspiął się na Szczeliniec Wielki dla obserwacji pozycji wojsk austriackich. 

Nieco później na szczyt wszedł też najwybitniejszy niemiecki poeta i pisarz romantyczny Johann Wolfgang von Goethe. Zrodziło to modę na zwiedzanie Szczelińca przez gości kuracyjnych z pobliskich uzdrowisk – Dusznik i Kudowy. 

W roku 1804 zarząd dóbr królewskich utworzył Kasę Szczelińca Wielkiego, którą zarządzali w Karłowie kolejni leśniczowie i sołtys Franz Pabel, mianowany oficjalnym przewodnikiem po Szczelińcu.