Po pierwszej wojnie światowej

Klęska Austro-Węgier i Rzeszy Niemieckiej w I wojnie światowej spowodowała poważne zmiany na mapie Europy. Powstały niepodległe państwa – Węgry, Czechosłowacja, Jugosławia, Polska. Dolny i Górny Śląsk pozostał w większości w granicach Niemiec i był najbardziej na południowy-wschód wysuniętym obszarem - klinem oddzielającym od siebie Czechosłowację i Polskę. 

Leżące w prowincji dolnośląskiej ówczesne Hrabstwo Kłodzkie (Grafschaft Glatz) narodowościowo było obszarem mieszanym niemiecko-czeskim. 

Rząd Czechosłowacji na powojennej konferencji w Paryżu w 1919 roku powołując się na ścisłą łączność państwową Ziemi Kłodzkiej z ziemiami czeskimi w ramach monarchii habsburskiej aż do połowy XVIII. wieku, na podporządkowanie organizacji kościoła katolickiego w Kotlinie Kłodzkiej arcybiskupstwu w Pradze, oraz na racje etnograficzne – postulował jej włączenie do Republiki Czechosłowackiej. 

Wywołało to antyczeskie demonstracje mieszkańców hrabstwa. Władze berlińskie dla obrony niemieckich interesów terytorialnych, ekonomicznych i narodowych powołały specjalne organizacje propagandowe. 

Na terenie Ziemi Kłodzkiej utworzono lokalną organizację pod nazwą Kłodzka Służba Ojczyźnie (Glatzer Heimatdienst), której podporządkowały się dwa inne starsze regionalne stowarzyszenia – Kłodzkie Towarzystwo Górskie (GGV – Glatzer Gebirgsverein) i Stowarzyszenie Wiedzy o Kłodzkich Stronach Ojczystych (VGH – Verein für Glatzer Heimatkunde). 

W końcu Ziemia Kłodzka weszła wówczas w skład państwa niemieckiego.