Sytuacja Polaków

Po II wojnie światowej pierwszymi polskimi osadnikami były osoby przebywające na tych terenach na robotach przymusowych, jeńcy, więźniowie obozów koncentracyjnych. 

Druga grupa to przesiedleńcy z Polski centralnej (Małopolska). 

Trzecia grupa, najliczniejsza, to repatrianci ze wschodnich ziem przedwojennej Rzeczypospolitej. W roku 1947 w Radkowie grupa ta stanowiła 61% mieszkańców. 

Oprócz dawnych robotników przymusowych (Ciupaka, Kielar, Węglarz) i przesiedleńców z Małopolski (Podhale), w Karłowie osiedlili się mieszkańcy dawnego województwa tarnopolskiego (rodziny Górskich, Rzeszotków, Iwanoczków). 

Znaczną część stanowili osadnicy wojskowi – zdemobilizowani żołnierze. Był wśród nich Mikołaj Górski, uczestnik desantu przez Wisłę I Dywizji Wojska Polskiego na pomoc Powstaniu Warszawskiemu w 1944 roku.

Osadników rolnych zwalniano z podatków na jeden rok. Po tym okresie płacili znaczne daniny, co powodowało nadmierne obciążenie gospodarstw. Słabe gleby, surowy klimat, zanik turystyki i możliwości zatrudnienia w usługach turystycznych w związku z objęciem regionu Karłowa rygorami strefy nadgranicznej, likwidacja urzędu nadleśnictwa powodowały stopniowy upadek ekonomiczny i kulturowy wsi. 

Nierzadko zrzekano się niedawno nadanych gospodarstw i wyjeżdżano do pobliskich miejscowości za pracą (Kudowa, Duszniki, rzadziej Radków) co powodowało wyludnianie się wsi.

W roku 1947 w Karłowie zamieszkało już 81 Polaków. Pierwszym polskim sołtysem wsi był Zdzisław Czerny. Później, stopniowo wyludniające się sąsiednie wsie połączono w jedno sołectwo Karłów-Pasterka-Ostra Góra. Funkcje sołtysa pełnili kolejno: Jan Górski, Józef Lichnowski, Zdzisław Rzeszotko, Jerzy Gwóźdź, Renata Rzeszotko, Bartłomiej Małek.

W latach 1948 - 49 uruchomiono w Karłowie szkołę polską, jej kierowniczką została Felicja Hoffmanowa. Nauczycielkami były między innymi p. Zajączkowska i Gisela Stiebler. Szkoła w latach powojennych stanowiła centrum życia społecznego Karłowa – organizowano w niej zebrania wiejskie, popisy uczniów a także zabawy ludowe. W latach 1975 - 1978, kiedy budynek szkolny podlegał gminnej szkole zbiorczej w Radkowie działało w nim sezonowe schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych prowadzone przez  Danutę Iwanoczko - Gębalową. Zrujnowany obiekt rozebrano w lipcu 1992.

Po drugiej wojnie światowej obwód drogowy Karłów obsługiwali miejscowi dróżnicy  – Mieczysław Zieliński i Stanisław Tetela (pracownicy zajmujący się konserwacją dróg i oznakowaniem, dziś ten zawód zanika).

W roku 1950 Karłów administracyjnie przyłączono do gromady Łężyce, w roku 1973 powrócił do gminy Radków. 

W roku 1981 okolice Karłowa ogłoszono Stołowogórskim Parkiem Krajobrazowym, a w 1993 utworzono Park Narodowy Gór Stołowych. Karłów i należące do jego mieszkańców tereny szczęśliwie wyłączono z Parku Narodowego, okoliczne miejscowości – Pasterkę, Ostrą Górę i Górne Łężyce włączono do terenów Parku, co wiąże się z licznymi przeszkodami w rozwoju tych miejscowości oraz utrudnianiem życia ich mieszkańcom.