Czy Karłów jest wsią zanikającą?

Na ziemi kłodzkiej przed wiekami znaczna część mieszkańców trudniła się przędzalnictwem lub tkactwem. We wsiach pracowały krosna, bielniki, folusze i farbiarnie. Wsie były przeludnione, areały rolne niewielkie, gleby słabe, warunki klimatyczne trudne. Powodowało to konieczność szukania pozarolniczych źródeł utrzymania zwłaszcza w zawodach rzemieślniczych, w handlu, kamieniarstwie i leśnictwie. 
     
W Karłowie, oprócz pracy w lesie i w niewielkich kamieniołomach rozsianych gęsto w okolicznych lasach, działały niewielkie wiejskie warsztaty rzemieślnicze i usługowe. 

We wsi wyrabiano proste narzędzia gospodarskie – taczki „gnojne” i charakterystyczne dla okolic górskich – duże, drabiniaste taczki do siana, wózki, wozy, brony drewniane i kute, gwoździe i okucia. Traczono drewno, wyrabiano proste meble domowe, narty, sanie i sanki, laski. 

Oprócz miejscowego kowala, szewca i piekarza, był też rzeźnik z sąsiedniej Pasterki, który objeżdżał ze swymi wyrobami domy w Karłowie i w najbliższych wsiach. 

Przed wojną jeden z mieszkańców prowadził ruchomy zakład fryzjerski cały mieszczący się w skrzynce na ramię. Wędrowni handlarze oferowali galanterię ozdobną i odzieżową, tak zwaną norymberszczyznę. Wynajmowano się do prac budowlanych, kamieniarskich, transportowych. Dorabiano także nielegalnie – przemytem towarów przez granicę (wyroby tytoniowe, galanteria, płótno).

Dla mieszkańców Karłowa i okolicznych wsi (Karłówek, Pasterka, Ostra Góra) począwszy od końca XVIII wieku znaczącym, chociaż sezonowym źródłem utrzymania stała się turystyka. 

Na początku przyjeżdżano w Góry Stołowe by wejść na Szczeliniec, później doszło zwiedzanie Błędnych Skał a następnie wodospadów potoku Pośny. Powstawały gospody, zajazdy i pensjonaty dające zatrudnienie mieszkańcom.

Tylko dzięki wymienionym zajęciom wsie mogły być tak ludne. Jeszcze 100 lat temu Karłów liczył prawie 300 stałych mieszkańców a Pasterka prawie 600.
     
Dzisiaj, kiedy gospodarka rolna w Karłowie zanikła całkowicie, a w Pasterce niebawem także zaniknie, szansę na istnienie tych miejscowości i pracę dla mieszkańców stanowi harmonijny rozwój obiektów turystycznych i rozsądne oparte na planowaniu inwestowanie w obsługę ruchu turystycznego.